Jaloers op je vrienden

Je vrienden, (oud)klasgenoten, broer of zus doen allemaal toffe dingen. Ze studeren af, krijgen relaties, hebben een droombaan, trouwen, raken precies ‘volgens plan’ zwanger of gaan op stage in het buitenland.

 

Jij wilt ook graag je ambities najagen. Of het nu gaat om een relatie, woning, carrière of wereldreis, jij zou het ook graag willen.

 

Maar door je beperkingen is het voor jou niet zo makkelijk, of misschien zelfs onmogelijk om dat te doen of te bereiken...


Je kan niet werken, mag niet op reis, komt door je ziekte niet zo makkelijk een leuke partner tegen. Misschien heb je je studie stopgezet of woon je noodgedwongen (weer) bij je ouders.

 

Als vrienden of familieleden dan wel die dingen doen die jij ook zo graag zou willen, kan dat confronterend zijn. Zeker als het hun ‘makkelijk’ lijkt af te gaan, min of meer toevallig lukt of ze niet lijken te beseffen wat een mazzel ze hebben, is het weleens moeilijk.

 

Natuurlijk gun je het hen van harte, maar het confronteert jou ook met wat jij niet kan, wat jij niet hebt, met je beperkingen, en dat doet zeer.

 

Het is heel normaal om je hier af en toe boos of verdrietig over te voelen. Het is pijnlijk om te zien en voelen wat je niet kan.

 

En het is best lastig om hier mee om te gaan. Vaak schiet je automatisch in een bepaalde reactie, waar je je uiteindelijk niet beter door voelt.

 

3 Veel voorkomende valkuilen:

  1. Verwachten dat anderen jouw pijn oplossen. Je vertelt uitgebreid hoe erg het voor jou is en verwacht dat de ander iets doet of zegt waardoor het geen pijn meer doet. Hoe graag die ander dit misschien ook zou willen, een ander kan jouw pijn niet oplossen.

    Wat er vaak gebeurt is dat mensen je gaan ‘opbeuren’, waardoor je al snel het gevoel kan krijgen dat ze je niet snappen, je pijn niet zien en jij je extra alleen voelt.
    Of ze ‘ontzien’ jou, ze vertellen niets meer over hun afstuderen, nieuwe baan of zwangerschap. Zo kom je er niet alleen een beetje buiten te staan, ook lijkt de afstand tussen jou en deze gebeurtenissen alleen maar groter te worden, en kan je het gevoel krijgen alsof je op een andere planeet leeft.


  2. Blijven hangen in woede of chagrijn. Je zegt dat het stom, dom of slecht is wat mensen doen. Dat die baan niets voorstelt, dat kinderen afschuwelijk zijn en dat die relatie toch nooit stand houdt. Je doet negatief over alles en iedereen en langzaamaan wordt je steeds pessimistischer. Het leven lijkt zwaar en stom. Je voelt je afgesneden van de mensen en de wereld.

  3. Faken. Je doet alsof je het super leuk vindt terwijl je dat eigenlijk niet meent. Je koopt de meest attente cadeautjes, stuurt kaartjes, vraagt er naar en organiseert, als het even kan, een feestje. Je doet heel erg je best, maar dat het voor jou eigenlijk confronterend en pijnlijk is, negeer je compleet. Je walst over je eigen gevoelens heen. Dit is vermoeiend en er is ook geen echte verbinding. Jij wordt niet gezien en je kan je heel eenzaam gaan voelen.

 

Misschien herken je jezelf (een beetje) in één van deze valkuilen, of misschien wissel je de valkuilen af en ken je alle drie deze reacties wel. Dat is niet erg, maar ook niet erg effectief.

 

Wat kan je dan wél doen? Hoe kan je goed voor jezelf blijven zorgen en je verbonden blijven voelen als je geconfronteerd wordt met vrienden of familieleden die de dingen doen die jij ook zo graag zou willen doen, maar niet kan?

 

Daarvoor geef ik je in de volgende blog 9 tips!

 

 

Wil jij elke twee weken gratis een artikel ontvangen met daarin tips hoe je gelukkig kunt leven met een chronische ziekte? Meld je dan helemaal onderaan deze pagina aan. Als bonus ontvang je gratis mijn mini e-boek 'Jong & Chronisch Ziek? Haal meer uit je leven'.

 

Wil je dit artikel gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief of website? Dat is prima, zolang je de volgende zin en een werkende link naar mijn website plaatst: “Door Inge Dekker, coach en trainer voor jonge mensen met een chronische ziekte. Ga naar www.pain2power.nl en ontvang gratis het e-boek “Jong & Chronisch Ziek? Haal meer uit je leven.”

 

©2014-2017 Inge Dekker


Commentaar schrijven

Commentaren: 0